همدیگر پذیری راه رسیدن به صلح در افغانستان

همدیگر پذیری راه رسیدن به صلح در افغانستان

افغانستان کشوریست که از بدو شکلگیری جغرافیای مشخصی در قلب آسیا، تاکنون همواره میدان تاخت و تاز کشور های منطقه و جهان بوده است. هرکشور و گروهی به خاطر منافع خود سعی نمودند که به گونه های متفاوت راه پا باز کنند.

تحولات سیاسی چند دههای اخیر و به ویژه از زمان گه گروه تندرو و عقدوی به نام طالبان سر برافراشت، جنگ و خونریزی شدت بیشتری یافتند در جریان کشمکشهای داخلی سی و اند سال اخیر مردم افغانستان بدترین حالت های سیاسی، اقتصادی، فرهنگی و مخصوصا بحران مهاجرت به کشور های همسایه و جهان پشت سرگزاشتند؛ اما با گذر از دوران استبدادی طالبانی و با به وجود آمدن دولت موقت بعد از کنفرانس بن، مسأله صلح با مخالفان مطرح شد.

بعد از تشکیل حکومت موقت چنانچه انتظار میرفت که شاید این پایان تنشها و شروع خوبی برای آینده کشور باشد و نیروهای بین المللی که در افغانستان حضور دارند نگزارند که بار دیگر دشمنان باعث ایجاد ترس و دهشت و تباهی مردم شوند؛ متأسفانه میبینیم که با حضور سیزده سال نیروهای امیکایی و بین المللی هنوز هم آتش جنگ خاموش نشده و در وضعیت بدی فقر و بیکاری فراگیر دست و پا میزنند. آوردن صلح و امنیت که از آرمان های دیرینهای مردم است هنوز رنگ واقعیت به خود نگرفته است.

امریکا و ۲۸ کشور مشترک المنافع، ناتو در طی مدت یادشده نتوانستند تنها هلمند را از وجود مخالفان پاک کنند. اینکه چرا جامعه جهانی با آنهمه کمکهایش در بخش تقویت اردو و پولیس در کشور و حضور نیروهایش در افغانستان نتوانستند که به جنگ نقطه پایان بگزارند پرسشی است که باید هر فرد در موردش فکر کند و بیندیشد.

از آغاز کفتگوی های صلح میان کشور های ایالت متحده امریکا، چین، پاکستان و افغانستان امیدواریها بیشتر شدند؛ اما با نتیجه ندادن نشست های چهار جانبه و از اینکه موفق به کشانیدن طالبان به میز مزاکره نشدند، باورمندی به آوردن صلح در کشور جایگاه خود را از دست داده، اکنون که پروسه صلح ناکام مانده دولت افغانستان باید راهکار دیگری را در پیش گیرند از آنجایکه دشمنان همواره سعی نموده با دامن زدن به مسألهای نژادی، قومی و مذهبی اوضاع را مختل نمایند و به اهداف شوم شان برسند، همدیگر پزیری و متحد شدن همه کسانی که منحیث افغان در این کویر زنده گی میکنند می تواند بهترین گزینه برای نقش برآب کردن اهداف دشنمان و دست یابی به صلح باشند. امروزه ما میبینیم حتی پیشرفته ترین کشور های جهان نژادها و مذاهب مختلف را در درون خود دارند، در کشور هند اقوام و مذاهب مختلف با بیش از سی زبان رسمی زنده گی میکنند ولی با سازگاری باهمدیگر توانسته به مشکلات فایق آید.ملتی که تا از درون نقطه ضعف نداشته باشد هیچ دشمن خارجی قادر به فروپاشی آن نیست.

مردم افعانستان هم باید دور از هرگونه اعمال تبعیض نژادی، قومی، مذهبی ... و برتری جویی نسبت به همدیگر و با پیروی از متون قران کریم که همانا معیار برتری را فقط در تقوی قرار داده، میتوانیم کشتی شکسته افغانها را از لبه پرتگاه نابودی به ساحل نجات که همانا امنیت و عدالت اجتماعی است برسانیم. با این روش دیگر ستیزههای ویرانگر به نحوی امروزی که ترو خشک را می سوزاند تداوم نخواهند یافت، ضلمت و دربدری وداع خواهند گفت. سپیده صلح و رفاه، امنیت، پیشرفت و بازسازی در کشور جنگ زده و رنج کشیده ما مژده ورود خواهند یافت.

نویسنده: محمدرضا رحیمی ــ دانشجوی سال سوم ژورنالیزم و روابط عمومی دانشگاه هرات